பொன்னந்தி மாலையிலும் பூமலரும் வேளையிலும் விண்மீனைக் காவல் வைத்து வெண்ணிலவு தூங்கையிலும் கவிதை என்னும் பேய் பிடித்து ஆட்டுதடி என்னை-என் கண்ணிரண்டும் திறந்திருந்தும் காண்பதில்லை உன்னை 0 தொலைபேசி அடித்தாலும் சொந்தங்கள் சிரித்தாலும் சுளையான பணமெல்லாம் தொகைதொகையாய் வந்தாலும் மூளைக்குள் அவைசென்று…
ஒரேமாதிரி சுற்றும் பூமி ஒரேமாதிரி வீசும் காற்று ஒரேமாதிரி உதிக்கும் சூரியன் ஒரேமாதிரி நகரும் வாழ்க்கை மழையும் வழக்கம்போல் மேலிருந்து கீழாய் தேதிபார்த்து வந்து தேதிபார்த்துப் போகும் வசந்தம் ஒரேமாதிரி உணவு ஒரேமாதிரி Àக்கம் ஒரேமாதிரி கனவு எப்படித்தான் நூறாண்டு இருப்பதோ இம்மாநிலத்தே? வாழ்முறை சற்றே…
பூமியோடு மனதுக்கிருக்கும் தொடர்புகளைத் துண்டித்துவிட்டு ஆழ்ந்த உறக்கமெனும் ஆழியில் அமிழ்ந்து ஆழம் நோக்கி உடல் நழுவிக் கொண்டேயிருக்கும் நள்ளிரவுகளில் மாதத்தில் சிலநாள் என் தொலைபேசி அழைக்கும். எடுத்தால் ''நான் கனடாவிலிருந்து கதைக்கறன்'' என்றொரு பெண்குரல் ஒலிக்கும். முகம் தெரியாத அந்த ஈழத்துச் சகோதரி…
ஒரு கருத்தை அழுத்தமாகவும் அடர்த்தியாகவும் உணர்த்துவதற்கு ஒரு தமிழ்க் கவிஞனுக்கு வெண்பாவினும் சிறந்த வடிவம் வேறில்லை. காலங்காலமாய்க் கட்டிக் காக்கப்பட்டிருக்கும் வெண்பாவின் கட்டுமானத்தை எய்ட்ஸ் என்னும் உயிர்க்கொல்லி நோய்க்கு எதிரான ஆயுதமாக இதில் ஏந்தியிருக்கிறோம். ஓர் ஏழைப் புலவனின் ஈன முனகல்கூட…
அதிகாலை ஒலிகள் ஐந்துமணிப் பறவைகள் இருட்கதவுதட்டும் சூரியவிரல் பள்ளியெழுச்சி பாடும்உன் பாதக்கொலுசு உன் கண்ணில் விழிக்கும் என் கண்கள் இதுபோதும் எனக்கு தண்ணீர் போலொரு வெந்நீர் சுகந்தம் பரப்பும் துவாலை குளிப்பறைக்குள் குற்றாலம் நான் குளிக்க நனையும் நீ இதுபோதும் எனக்கு வெளியே மழை வேடிக்கை பார்க்க ஜன்னல்…
'' தேவா! நாங்கள் புகழ் நிறைந்து வாழ வேண்டும் எங்கள் மதிப்புக்கும் புகழுக்கும் £ ழே புனிதம் நிலவ வேண்டும். நற்செயலால் கிட்டும் ஆன்மபலத்தால் எங்கள் ஜீவசக்தி வளர வேண்டும். எங்கள் வாழ்வு ஒளிகொண்ட திசைகளாய்ப் பரந்து விரிந்து ஒளிர்ந்து திகழவேண்டும். நலம்தரும் அக்கினிதேவதைகளே! என் எண்ணத்தில் சொல்லில்…